Τοποθέτηση στη σύσκεψη της 17.12.2010

ΛΑΤΟΜΕΙΑ ΑΡΑΞΟΥ

Στη λατομική ζώνη του Αράξου δραστηριοποιούνται 3 λατομικές επιχειρήσεις. Η «Lafarge Beton A.E.B.E.” και τα «Ελληνικά Λατομεία Α.Ε.», συμφερόντων Μπόμπολα, και η πατρινή επιχείρηση «Λατομική Α.Ε.» ιδιοκτησίας Θανόπουλου.

Η 31/12/2010 είναι η ημερομηνία κατά την οποία τα λατομεία του Αράξου θα πρέπει να κλείσουν σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην Κ.Υ.Α. προστασίας του οικότοπου Κοτυχίου – Στροφυλιάς – Μαύρων Βουνών, καθόσον εμπίπτουν μέσα σε ζώνη που προστατεύεται από τη διεθνή σύμβαση Ramsar. Αίτημα των επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στη λατομική ζώνη του Αράξου είναι να παραταθεί η εξορυκτική τους δραστηριότητα, τουλάχιστον μέχρι το 2014, οπότε και λήγουν οι άδειες λειτουργίας που έχουν.

Το αίτημά τους, ουσιαστικά, μεταφράζεται σε αίτημα αναθεώρησης και τροποποίησης της Κ.Υ.Α. του 2009, στην κατεύθυνση του «…να επιτρέπεται μέσα στη ζώνη προστασίας και η εξορυκτική δραστηριότητα…». Αν δεν κάνουμε λάθος, τον Ιούνιο έληξε η έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων που διέθεταν και, θεωρητικά, απαιτείται η ανανέωσή της, πράγμα μάλλον αδύνατο βάσει των σημερινών δεδομένων (προβλέψεις ΚΥΑ και ανύπαρκτος απομένων χρόνος λειτουργίας μέχρι την 31/12/2010). Εξ άλλου, μόλις πρόσφατα, η γνωμοδότηση του αρμόδιου Φορέα Διαχείρισης του βιότοπου ήταν αρνητική στο ενδεχόμενο παράτασης.

Οι επιχειρηματίες, ήδη από το Μάρτιο του τρέχοντος χρόνου, έχουν πραγματοποιήσει συναντήσεις με πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς προσδοκώντας να εξασφαλίσουν τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση στο αίτημά τους για παράταση λειτουργίας των επιχειρήσεών τους (και της λατομικής ζώνης) μέχρι το 2014, οπότε και λήγουν οι άδειες λειτουργίας που έχουν. Στα πλαίσια αυτά παραβρέθηκαν και στη συνεδρίαση της 23/3/2010 της Δ.Ε. του Τμήματός μας καταθέτοντας και σε μας το αίτημά τους. Σήμερα επανέρχονται μέσω των εργαζομένων στις επιχειρήσεις τους. Και αναρωτιόμαστε:

  • Σε ποιες ενέργειες προέβησαν έστω μέσα σ’ αυτούς τους 10 τελευταίους μήνες;
  • Τι έκαναν μέσα στα 2 χρόνια από την υπογραφή της ΚΥΑ το περιεχόμενο της οποίας γνώριζαν ήδη από το 2005;
  • Γιατί δεν κινήθηκαν στην κατεύθυνση εξεύρεσης άλλου χώρου δραστηριοποίησής τους;
  • Ποιά η πορεία αποκατάστασης του χώρου στα «Μαύρα Βουνά»;
  • Τήρησαν τις προϋποθέσεις αδειοδότησής τους αναφορικά με την έκταση λατόμευσης ή μήπως την υπερέβησαν;  

Το δικαίωμα στην εργασία είναι αυτονόητο, ιερό για όλους μας, πολύ δε περισσότερο στις σημερινές συνθήκες οικονομικής κρίσης που βιώνουμε. Κατανοούμε απολύτως την αγωνία των εργαζομένων στα λατομεία του Αράξου. Στην ανακοίνωση που εξέδωσαν πολύ σωστά απευθύνονται στους «αρμόδιους» και τους καλούν «να αναλάβουν άμεσα τις ευθύνες τους». Παρέλειψαν όμως ν’ αναφερθούν και στην «αδράνεια» των εργοδοτών τους.

Βασικό επιχείρημα των επιχειρήσεων αποτελεί η μη εξεύρεση και η μη χωροθέτηση λατομικής ζώνης στο νομό και, κατ’ επέκταση, οι δυσμενείς συνέπειες που θα υπάρξουν, λόγω έλλειψης αδρανών υλικών στα μεγάλα αναπτυξιακά έργα της περιοχής αλλά και στα μικρότερα τοπικά (δημόσια και ιδιωτικά). Στο σημείο αυτό αξίζει ν’ αναφερθεί ότι, η επικείμενη διακοπή λειτουργίας της λατομικής ζώνης του Αράξου, ανάγκασε την «Ολυμπία Οδό» να βρει αδρανή για τις ανάγκες της, εξασφαλίζοντας έκταση στο Ριόλο και κατασκευάζοντας οδό προσπέλασης, ώστε να είναι δυνατή η εξόρυξη και μεταφορά των αδρανών.

Αντιθέτως οι επιχειρήσεις του Αράξου δεν έχουν προβεί σε καμιά ενέργεια για την εξεύρεση νέων μικρών λατομείων προκειμένου να μετεγκατασταθούν. Η αδράνειά τους δεν είναι χωρίς σκοπιμότητα. Επιζητούν τη δημιουργία τετελεσμένων και αδιεξόδου. Αδιέξοδο όμως που είναι τεχνητό προκειμένου να πιέσουν καταστάσεις και να πετύχουν τη συνέχιση της λειτουργίας του Αράξου, γιατί ο Αραξος είναι η εύκολη λύση. Μικρό κόστος εξόρυξης, πολύ καλή ποιότητα υλικών, εύκολη πρόσβαση και, φυσικά, τεράστιοι «τζίροι» και μεγάλα κέρδη. Από τον τύπο πληροφορούμαστε ότι, το αποδοθέν ειδικό τέλος του 5% στον οικείο Δήμο, για το χρονικό διάστημα 2008 έως τα μέσα του 2010, μόνο από τη μια εκ των τριών επιχειρήσεων, ανήλθε στο ποσό του 1,5 εκατομ. ευρώ.

Λυπούμαστε που θα το πούμε, αλλά, το «έργο» αυτό θυμίζει «γαϊτανάκι» και είναι σε επανάληψη. Έχει ξαναπαιχθεί, ομολογουμένως μ’ επιτυχία, πριν από 2 και πριν από 4 χρόνια… Αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί σε βάρος του περιβάλλοντος και της τοπικής κοινωνίας… Ήταν γνώστες της κατάστασης… Τα δεδομένα δεν άλλαξαν… Τυχόν αποδοχή του αιτήματος απλά μεταθέτει το ζήτημα για να επανέλθει αργότερα, με τα ίδια επιχειρήματα, το 2014, το 2020 και πάει λέγοντας…

Άλλωστε, για ποια παράταση συζητάμε, όταν, πολύ πρόσφατα, το ΣτΕ με την αρ. 3263/2010 απόφασή του ακυρώνει τα …πάντα; Ήτοι την λατομική περιοχή, την ειδική περιβαλλοντική μελέτη κ.λπ.; Όταν αποδέχεται ως νόμιμη τη λειτουργία τους μόνο μέχρι το Μάρτη του 1997; Το θέμα είναι ξεκάθαρο και απαιτεί επίσης ξεκάθαρη πολιτική απόφαση χωρίς καταφυγή σε πλασματικά άλλοθι.

Στέφανος Κοσμάς

Εκπροσώπος της «Ριζοσπαστικής Πρότασης Μηχανικών Δ.Ε.»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: